Het fotoverhaal van Astrid Davidzon

Social media templates Slide 1_ voor quotes Slide 2_ voor foto's (42).jpg

Op een mooie lentedag, eind april, stapte ik, met wat spanning in mijn buik, in de auto op weg naar Alkmaar.

Ik had die dag niet 'zomaar' een fotosessie, ik had een fotosessie met Astrid Davidzon. Een onderneemster die ik erg bewonder om de boodschap die zij brengt en de manier waarop zij haar bedrijf vormgeeft. Ik vond het een grote eer dat ik haar foto's mocht maken.
En tegelijkertijd voelde ik: dit klopt.

P.R.I.M.A. is perfect meets Onbeperkt Puur.

Mijn gevoel klopte. We voelen allebei de pijn als we zien dat mensen eindeloos wachten met hun licht laten schijnen omdat zij nog niet 'perfect' genoeg zijn in hun ogen. En we hebben allebei dezelfde boodschap te brengen: goed is goed genoeg, Perfect zelfs. Dus ga in je kracht staan en schijn je licht!

Het werd een prachtige dag vol mooie gesprekken en creativiteit. Bergen aan Zee en Strandpaviljoen Noord hebben vanaf die dag mijn hart zo gestolen, dat ik al twee keer in korte tijd terug ben geweest. En elke keer als ik daar ben, ontmoeten Astrid en ik elkaar weer even voor een drankje of een lunch.
Wat bijzonder om zo'n verbinding te ervaren met m'n klanten, zelfs na een opdracht. Dat maakt me zo dankbaar! 

24 september start Astrid trouwens weer met de minicursus Perfectionisme Loslaten.
Een inspirerende, maar ook confronterende cursus waardoor jij leert om je perfectionisme los te laten en te gaan 'leven' in plaats van 'overleven.' Hoe heerlijk is dat?! Doe GRATIS je mee? 

 

2018-08-10_0011.jpg
2018-08-10_0012.jpg
2018-08-10_0002.jpg
2018-08-10_0004.jpg
2018-08-10_0003.jpg
2018-09-04_0002.jpg
2018-08-10_0006.jpg
2018-08-10_0005.jpg
2018-08-10_0007.jpg
2018-08-10_0008.jpg
2018-08-10_0009.jpg
2018-08-10_0010.jpg
2018-09-04_0001.jpg

Dankbaarheid

Social media templates Slide 1_ voor quotes Slide 2_ voor foto's (40).jpg
Begin dit jaar had ik een hele moeilijke periode in mijn leven waarin heel veel veranderde.
Een periode waarin dromen uiteen spatte en ik te maken kreeg met verlies.
Het voelde als een hele donkere tunnel waar ik in zat, met af en toe een klein lichtje.
Maar de tunnel was vooral heel eenzaam.
“Denk jij dat ik ooit weer kan genieten?”  appte ik een goede vriendin.
“Natuurlijk lieverd” antwoordde mijn vriendin. “Misschien wel meer dan ooit tevoren.”
Ik leerde in sneltreinvaart heel veel over omgaan met veranderingen en verlies.
Ik ging en voelde diep.
En heelde. 
Mijn vriendin kreeg gelijk.
Veel sneller dan ik ooit had durven wensen en dromen.
Veel mensen krijgen te maken met verlies in één of andere vorm. 
En ik wil ABSOLUUT NIET beweren dat ik nu een rouwdeskundige ben of dat ik nu alle vormen van rouw heb ervaren.
Laat dat heel duidelijk zijn.
Maar ik denk dat er wel overeenkomsten zijn in elk proces van omgaan met verlies. 
En ik voel een groot verlangen om te delen hoe ik door dit proces ben gegaan (en nog steeds ga.)
Iets wat volgens mij alles heeft te maken met Onbeperkt Puur Leven.
Daarom vandaag de eerste blog in deze serie over omgaan met verlies en verandering:

Ik zit hier met een leeg word-document voor me en ik staar naar het beeldscherm.

De laatste paar weken hoor ik echt élke dag wel een keer:

“oh Evelyn, wat zie je er gelukkig en ontspannen uit!”

“Het lijkt alsof er een last van je schouders is gevallen.”

Ik kreeg zelfs te horen: “Wat een verschil, je lijkt wel een ander mens!”

En ik voel dat het nu de tijd is om daar wat meer over te vertellen.

Maar waar begin ik? 

Want al voel ik me niet élke dag zo en zijn er echt wel moeilijke momenten in m’n leven, het klopt dat het nu eigenlijk heel goed gaat met me! 

Je begrijpt vast dat dit zo enorm groot proces is, dat ik niet zo goed weet waar ik moet beginnen. 

Ik weet nog heel goed dat het in het vroege voorjaar al heel mooi weer was en dat ik dacht: ‘wat gaat dit een rotzomer worden, kan ik geen ‘fast-forward knop’ indrukken naar volgend jaar ergens?’

Wat ben ik blij dat die ‘fast-forward knop’ niet bestaat (ik heb ‘m tenminste niet gevonden ;-)).

Het werd geen rotzomer, integendeel!

Het is een zomer waarin ik me heel vrij voel en enorm geniet van mijn tuin, de zon, lezen, vriendschap en nieuwe ontmoetingen!

Maar wat maakt dat ik me nu zo goed voel?

Hoe ging ik van een hele moeilijke periode in mijn leven waarin het heel donker was, naar zo stabiel, ontspannen en zorgeloos in het leven staan?

In eigenlijk maar een paar maanden tijd.

Dankbaarheid.

Er is tegenwoordig niet veel meer wat ik mezelf opleg. 

Maar 1 ding MOET ik van mezelf. 

Elke dag.

Ik moet élke ochtend van mezelf 3 dingen opschrijven waar ik dankbaar voor ben.

Meer mag. Minder niet. 

Je kan je voorstellen dat dit in de donkere periode nogal een uitdaging was. 

Soms, na een horror nacht waarin ik alleen maar had lopen piekeren en malen, werd ik wakker met een hoofd vol watten en een steen op mijn maag.

Dankbaar? Are you f… kidding me?!

Dus werden de dingen op mijn lijstje heel basaal. 

Bijvoorbeeld: ‘er ligt eten in mijn koelkast.’ 

Of: ‘ik heb een dak boven mijn huis.’ 

Dingen waar ik op dat moment geen vreugde uit kon putten of dankbaarheid voor kon voelen.

Maar hey, ik moest iets opschrijven en om te voorkomen dat ik de hele dag met mijn dankbaarheid-dagboekje op schoot bleef zitten, schreef ik uiteindelijk die dingen maar op.

Gedurende de dag, als ik me op momenten wat beter voelde, ging ik erover nadenken.

Hoeveel mensen hebben eigenlijk geen dak boven hun hoofd en eten in hun koelkast?

Als je kijkt naar de rest van de wereld is dat een luxe.

Dus eigenlijk is het toch best wel iets om heel dankbaar voor te zijn. 

Mijn dankbaarheid voor wat er wél was en voor wat ik wél had groeide met de dag.

Ik kon steeds meer dingen bedenken waar ik dankbaar voor was in mijn leven.

Een lief appje van een vriendin, een fijne samenwerking met een klant, het genieten van de vogels in mijn tuin, enzovoort.

Een tijdje geleden hoorde ik een podcast van een vrouw die vertelde dat de nonnen in het klooster leven vanuit een bepaalde overtuiging:


"Het is goed wat er is, het is goed wat er niet is." 

Het was maar een heel klein fragment, maar het raakte me tot in mijn ziel. 

Dát is voor mij de kern van dankbaarheid. 

En dankbaarheid is de sleutel voor geluk. Echt geluk. 

Ik gebruik sinds een maandje trouwens ‘the five-minute journal.’ 

Een boekje waarin je elke ochtend en avond wat vragen beantwoord.

Ik neem nu ook elke avond even de tijd om mijn dag te reflecteren en dat bevalt heel goed. 

Een hele grote aanrader als je wilt beginnen met focussen op dankbaarheid!

Evelyn, heb je dan helemaal geen dromen en verlangens meer?
Natuurlijk wel.
Genoeg!
Ik droom, ik visualiseer én ik kom in actie. 

Maar dankbaarheid is de basis. Vanuit daar kan ik nieuwe plannen maken en creëren.

Het is goed wat er is, het is goed wat er niet is. 

Nu ben ik wel benieuwd: wat denk jij aan bij het woord dankbaarheid?

En ben je er misschien anders over na gaan denken na deze blog?

Ik hoor heel graag van je!

Het fotoverhaal van Marian Zonneveld

Social media templates Slide 1_ voor quotes Slide 2_ voor foto's (32).jpg

Wat is het bijzonder is het als je een vrouw op de foto mag zetten die je bewonderd en een voorbeeld voor je is!

Op een wisselvallige zaterdag in april had ik een fotosessie in Ermelo met Marian Zonneveld van De Blauwe Zon.
Vorig jaar heb ik de spiegelcoach-opleiding bij haar gevolgd (aanrader!! Klik hier voor meer informatie, de volgende groep start in september).

Ik heb grote bewondering voor Marian haar kracht, leiderschap, kennis en haar warme persoonlijkheid, dus ik vond het een eer om haar vast te mogen leggen, puur en precies zoals ze is! En uiteraard hadden spiegels de hoofdrol in deze fotosessie!

Dit is wat Marian zelf vertelde over de fotosessie:

"Laatst had ik een fotoshoot met Evelyn Koelewijn van Onbeperkt Puur en ik was en ben erg onder de indruk van haar manier van werken. Van een inleidende skype, waarin ze vragen stelt over wat je wilt, welke sfeer je uit wilt dragen in je foto's en daarna een pinterest bord waarin je al wat voorbeelden kunt delen met haar, en dan de uiteindelijke fotoshoot. Doordat ze tijdens de shoot vragen stelt over je missie en je manier van werken, ben je al snel helemaal ontspannen en wordt het foto's maken geen gekunsteld gebeuren, maar is het vooral heel gezellig en ontspannen en dat zie je terug op de foto's.

Wat ik, in mijn geval, daarnaast nog heel fijn vond, was het feit dat Evelyn ook heel goed weet wat mijn werk inhoudt doordat ze mijn spiegelopleiding heeft gedaan, dàt maakte het maken van mooie spiegelfoto's nog leuker.

Het was verder ook gewoon heerlijk om samen bij te kletsen en samen te lunchen en dat er af en toe een regenbuitje viel, hebben we totaal geen last van gehad.
Het was een fantastische dag met een waanzinnig resultaat.
Super dankbaar voor die prachtige foto's gemaakt door een super inspirerende en kundige vrouw."


 

2018-07-18_0007.jpg
2018-07-18_0003.jpg
2018-07-18_0012.jpg
2018-07-18_0005.jpg
2018-07-18_0013.jpg
2018-07-18_0009.jpg
2018-07-18_0011.jpg
2018-07-18_0008.jpg

Loslaten is moediger dan doorzetten.

Social media templates Slide 1_ voor quotes Slide 2_ voor foto's (26).jpg

Een paar jaar geleden vroeg ik aan de mensen om me heen of zij 3 kwaliteiten van mij wilde benoemen. 

Verreweg de meeste mensen benoemde  ‘doorzettingsvermogen’ als mijn nummer 1 kwaliteit.

Het definieerde zo’n beetje wie ik was.

En dat klopt ook.

Het begon al bij mijn geboorte. 

Ik moest 3x opnieuw gereanimeerd worden omdat ik stopte met ademen en mijn ouders moesten van de artsen wachten met het sturen van geboortekaartjes omdat het nog allerminst zeker was of ik het ging redden.

Maar ik redde het. 

Een vechtertje noemde ze me.

 

Toen ik wat ouder werd, bleek het toch wel erg lastig voor mij te zijn om te gaan lopen. 

Waar kindjes van mijn leeftijd al lang vrolijk rondhuppelde, zat ik rustig in de kinderwagen.

Maar die kinderwagen begon toch wel een beetje klein te worden zo onderhand.

Net toen mijn ouders op het punt stonden een rolstoel te bestellen, begon ik te lopen.

Wiebelig, met mijn handjes in de lucht om mijn evenwicht te houden, maar ik liep.

 

Vanaf ongeveer groep 6 van de basisschool had ik maar 1 doel: ik wilde doorleren en daarvoor moest ik minstens niveau MAVO halen. 

Omdat ik mijn CITO-toets niet goed had gemaakt, moest ik van de decaan van mijn middelbare school beginnen op laag niveau, want hij dacht niet dat ik MAVO-niveau aan kon. 

Binnen een half jaar zat ik op de MAVO, haalde uitstekende cijfers en slaagde uiteindelijk met vlag en wimpel. 
 

Ook later tijdens sollicitaties voor mijn stages en banen, waar ik soms zulke nare opmerkingen kreeg over mijn beperkingen, liet ik me niet uit het veld slaan.

Ik ging door, net zo lang tot ik een baan kreeg waar ik het naar mijn zin had.

En het ondernemerschap…tja, zoals alle ondernemers zullen beamen bestaat het ondernemerschap aan één aaneenschakeling van momenten van doorzetten.

 

Doorzettingsvermogen heeft mij zo ontzettend ver gebracht in dit leven.

Het heeft ervoor gezorgd dat ik sta waar ik sta in het leven en in mijn onderneming. 

En daar ben ik heel dankbaar voor en trots op.

 

Maar de eigenschap doorzettingsvermogen heeft ook een keerzijde. 

Mijn brein heeft opgeslagen dat doorzetten mij ver brengt in het leven en het dus áltijd een goed idee is. 

Maar, alles waar ‘te veel’ voor staat is niet goed zeggen ze wel eens. 

En ik heb ontdekt dat die uitspraak hierin waar is.

 

Want het is een patroon dat niet in alle situaties dienend is. 

Soms is het veel beter en gezonder om los te laten. 

 

Want altijd doorzetten op wilskracht, 

ook als het eigenlijk geen zin meer heeft, 

geeft stress en is doodvermoeiend. 

 

Ik heb ontdekt dat leven vanuit mijn hart, intuïtie en flow een moeiteloos leven is.

Het is het leven dat ik wil leiden.

Waar ik naar verlang. 

 

Om te kiezen voor loslaten is moed nodig.

Veel moed. 

En vertrouwen.

 

Natuurlijk zal ik altijd een stukje doorzettingsvermogen houden. 

Gelukkig maar, want ik wil mijn dromen waarmaken!

 

 Maar ik wil niet langer automatisch op de weg van de meeste weerstand wandelen.

 

Ik wil in verbinding blijven met mijn intuïtie.

Op zoek blijven naar de weg van mijn hart.
Waar dat is?

Ik moet vaak denken aan de uitspraak van Danielle Laporte:

 

The light choice is the right choice. Don’t say yes until it feels … light.

 

Je kan mij vinden waar het licht voelt. Heerlijk!

Heb jij jouw levenstempo al gevonden?

Social media templates Slide 1_ voor quotes Slide 2_ voor foto's (24).jpg

 

“Kost jou dit nu energie?”

 

Ik liep met mijn klant in het bos op een onverhard pad om daar mooie foto’s van haar te maken en dacht even na over deze vraag. 

“Ja” zei ik. “Eigenlijk best veel. Door zuurstoftekort tijdens de geboorte zijn mijn kleine hersenen licht beschadigd en die zorgen voor evenwicht. Mijn lijf is dus op dit moment aan het werk om te zorgen dat ik rechtop blijf staan.”

“Op welke manieren heb je nog meer last van je lijf?” vroeg ze.

Ik voelde weerstand om te antwoorden. Het laatste wat ik wil is klagen.

“Je klaagt niet, je vertelt objectief hoe het zit, omdat ik er om vraag.” 

“Oké” zei ik. “De waarheid is dat hypermobiliteit en spasme een heel ongelukkige combinatie is. Mijn spasme zorgt voor uitschieters en maakt mijn lijf onberekenbaar. Hypermobiliteit zorgt ervoor dat mijn gewichten los(ser) in hun kom zitten. Mijn lijf is dus de hele dag bezig om alles op z’n plaats te houden. 

Mijn klant was even stil.
“Dus eigenlijk is je lichaam elke dag onbewust keihard aan het werk” zei ze.

 

BAM. Zo, die kwam binnen. 

 

Ik besefte dat ik mijn lijf hier eigenlijk nooit de erkenning voor geef die het verdient. 

Sterker nog, als het moe is, zonder een voor mij duidelijke reden, dan word ik gefrustreerd. 

 

5 jaar geleden ben ik mijn onderneming begonnen met een verlangen. 

Ik denk hét verlangen dan 95% van alle mensen die voor zichzelf beginnen hebben: vrijheid.

 

Vrijheid om mijn tijd zelf in te kunnen delen.

Vrijheid om rekening te houden met de beperkingen van mijn lijf. 

Vrijheid om te kunnen rusten wanneer ik dat nodig heb.

 

Maar om heel eerlijk te zijn, voel ik die vrijheid al heel lang niet meer. 

 

Begrijp me goed:

Ik hou enorm van wat ik doe!

Ik hou van creatief bezig mogen zijn voor mijn werk.

Ik hou van het reizen door heel Nederland en op de mooiste plekjes komen voor een fotosessie

Ik hou van samenwerken met de leukste vrouwelijke ondernemers, met wie het elke keer weer zó gezellig is en zo leuk klikt.

Maar het tempo waarop dat gebeurt past niet helemaal bij mij.

ik moet van mezelf alles doen wat andere ondernemers ook doen.

Druk zijn met opdrachten.

Veel aanwezig zijn op social media.

Vaak naar meetings en evenementen.

Jezelf laten zien, zichtbaar zijn, nieuwe diensten lanceren, knallen!

Want dat is toch dé weg naar succes?


Maar….wil ik eigenlijk wel op die manier succes?

Ik ben, door alle ruis op social media, (koop dit, volg mij! Dán ga je succes krijgen met je bedrijf, dán ga je tonnen omzetten, dan wordt je gelukkig!) totaal uit het oog verloren wat het oorspronkelijke doel was om te beginnen met Onbeperkt Puur.

Én, nog belangrijker, wat eigenlijk míjn dromen zijn en míjn definitie van succes. 

En ik ben al helemaal uit het oog verloren wat mijn lijf eigenlijk nodig heeft.

Tot een vriendin mij vorige week vroeg: “hoe gaat het écht met je?” 

En ik niet anders toe kon geven dan: ik ben zó moe en ik verlang zo naar mijn eigen levenstempo.

Al een tijdje voel ik een sterk verlangen om een blogserie te maken over minimaliseren. 

Minder spullen.
Minder moeten.
Minder taken.
Meer zijn.
Een eenvoudig leven.

Mijn innerlijke criticus vindt daar van alles van. (Dat is niet waar je bedrijf om draait, FOCUS!)

Maar ik ben vastbesloten.
Ik wil niet alleen Onbeperkt Puur fotograferen
Ik wil Onbeperkt Puur leven. 

Hoe ik dat vorm ga geven?
Ik heb nog geen idee. 

Feit is wel dat dit levenstempo niet de mijne is.

Ik mag andere keuzes gaan maken.

Op zoek naar míjn pad, míjn definitie van succes.

Natuurlijk wil ik financiële vrijheid,
maar mijn uitdaging ligt niet in het meer geld verdienen.
Meer spullen verwerven.
Een groter huis kopen.
Mijn uitdaging ligt in het tevreden zijn met minder.
Het omarmen van imperfectie.
Goed is goed genoeg.

Heb jij je eigen levenstempo al gevonden?
Doe jij echt waar je blij van wordt?
En doe je dat op jouw eigen tempo?
Of ga je stiekem toch mee met wat anderen van jou verwachten?
Wat jij van jezelf verwacht?

Verlang je ook naar je eigen levenstempo? Jouw eigen definitie van succes en geluk?

Ik ga op onderzoek uit naar de mijne en mijn inzichten delen met jou.

Lees je mee?