Wat als alle emoties er mogen zijn?

2019-03-02_0006.jpg

Een vriendin belt op.

“Hoe gaat het met je?” vraagt ze.

Deze vraagt leek de ‘firestarter’ te zijn voor mijn tranen.

Woorden om antwoord te geven hoef ik dus niet meer te vormen.

Ze hoort genoeg.


Als ik weer in staat ben iets uit te brengen zeg ik:
“Ik snap er niets van. Er is niets aan de hand! Ik heb een mooi leven, lieve vriendinnen, een warm huis, ik begrijp niet waarom ik zo verdrietig ben.
Ik wil een reden!”


Jij hebt mij laatst verteld dat niet alles een reden hoeft te hebben zegt ze.

Dat emoties er gewoon mogen ‘zijn.’
Zonder reden. 
Je bent verdrietig vandaag. 
Net als gisteren, eergisteren en waarschijnlijk morgen en overmorgen. 

DUS?!”

Dus?
Ik herhaal het nog eens.
Dit ene woordje.
Met een vraagteken erachter.

Het lijkt zo’n simpel woordje, maar het betekent op dat moment de wereld voor me.
De meest helende vraag die m’n vriendin kon stellen.

Want wat als het zo simpel mag zijn?
Wat als het zo simpel ís?!

Wat als alles er mag zijn? 
Omdat je mens bent?
Omdat je nu eenmaal leeft in een imperfecte wereld. 
Omdat verdriet net zo goed bij het leven hoort als vreugde.

Het is mijn missie om vrouwen te inspireren om hun ‘imperfecties’’ onvoorwaardelijk te omarmen.
Maar de laatste tijd voel ik een verschuiving.
Imperfectie is zoveel meer dan uiterlijke beperkingen.
Het gaat niet alleen om wat zichtbaar is.
Maar ook om wat onzichtbaar is.
Imperfectie in emotie.
Imperfectie in gevoel. 

Mag je van jezelf voelen wat je voelt? 
Mag je verdriet hebben?
Mag je pijn voelen? 
Mag je onzeker zijn? 

Gun je jezelf om alles te voelen wat er is?
Om ze aan te gaan?
Om ze zelfs te OMARMEN?
Ook de minder fijne gevoelens? 
Ook de ‘imperfecte’ emoties?

Het leven biedt mij zoveel kansen om te groeien in het besef dat alles er mag zijn.
Met vallen en opstaan.
En ik pak de kansen met beiden handen aan. 
Ik mag steeds een laagje dieper.
Dichter bij mijn kern.
Mijn hart steeds een stukje verder open...


Hoe zit dat bij jou? Mogen al jouw emoties er zijn? Of druk je de minder fijne emoties maar liever weg?
En hoe zou het zijn als alles er mag zijn? Hoe zou dat voelen?