Het moment dat ik stopte te voldoen aan de verwachtingen van anderen.

Social media templates Slide 1_ voor quotes Slide 2_ voor foto's (14).jpg

 

’Evelyn, hoe komt het dat jij zo goed om kan gaan met verwachtingen van anderen en je eigen pad blijft volgen?’

Een vraag waar ik lange tijd niet echt een antwoord op wist. 

Tot ik me ineens realiseerde dat er een duidelijk moment is geweest in mijn leven waarop ik heb besloten nooit meer te voldoen aan andermans verwachtingen.

 

Het was najaar 2010 en ik werkte op een buitenschoolse opvang.

Ik werkte in een heel fijn team. We vulden elkaar perfect aan en mijn collega’s waren blij met mij.

Één keer per week moest ik een middagje invallen op een andere buitenschoolse opvang waar je een trap af en op moest om er te komen. 

Nu gaat traplopen bij mij niet zo snel als bij een ander en kost het mij veel energie, maar desondanks maakte ik er beste van. 

Het ging misschien wat minder snel, maar ik kwam er wel. 

 

Tijdens een functioneringsgesprek vertelde mijn manager dat zij het vervelend vond dat ik minder snel de trap op kon lopen dan iemand anders.

 

Mijn manager wilde mij wel een vast contract aanbieden, maar daar waren wel voorwaarden aan verbonden. Letterlijk zei ze: 

 

“Omdat jij op bepaalde vlakken niet veel kan doen door je beperking, verwacht ik als leidinggevende dat je extra uitblinkt in andere zaken.”

 

Dat ‘niet veel kan doen’ ging dus over minder goed kunnen traplopen!

Negen maanden kreeg ik van haar om mezelf te ‘bewijzen’.

Flabbergasted en verdrietig liep ik haar kantoor uit.

 

In eerste instantie was ik geneigd om me te schikken in mijn lot.

In mijn oude patroon.

Ik voelde me zelfs een soort van dankbaar dat ik nog een kans kreeg om mezelf te mogen bewijzen.

Heel mijn leven had ik niet anders gedaan.

 

Maar ineens kwam er een soort oerkracht naar boven.

Een oerkracht zoals ik die nog niet eerder had ervaren. 

 

Hoezo moet ik EXTRA uitblinken om te compenseren dat ik een beperking heb?
Wat voor absurd idee is dat? 

 

Tot dat moment vond ik zélf altijd dat ik mijn handicap moest compenseren.

Dat ik mezelf moest bewijzen, meer dan een ander zonder beperkingen.

Maar toen een ander deze verwachting uitsprak, klonk het ineens zó bizar. 

 

Ik besefte dat mensen zulke rare verwachtingen kunnen hebben van mij, dat het totaal niet meer uitmaakt of ik eraan kan voldoen of niet. 

 

Ik ging naar mijn manager toe en vertelde haar dat ik oké ben zoals ik ben. Dat ik een goede werknemer ben en mezelf extra niet hoef te bewijzen omdat ik een beperking heb. 

Niet tegenover haar of wie dan ook. 

Mijn contract werd niet verlengd.

 

Daar stond ik dan. Zonder baan, zonder inkomen, maar krachtiger dan ooit.

Tot op de dag van vandaag is dit één van de meest krachtige keuzes die ik ooit gemaakt heb in mijn leven.  

En één van de keuzes waar ik het meest trots op ben. 

 

Het was een omslag in mijn leven. 

Vanaf dat moment voel en weet ik dat verwachtingen van anderen alleen iets zeggen over hoe zij in het leven staan, dat het absoluut niets zegt over wie ik ben en dat ik daarom geen enkele behoefte heb om te voldoen aan die verwachtingen.

Die manager is allang geen deel meer van mijn leven.
Wat zij van mij vind en denkt is totaal niet meer relevant. 

Sterker nog, ze denkt waarschijnlijk helemaal niets meer van mij.

 

Wat overblijft? Mijn doelen en dromen.

De (goede, realistische) verwachtingen die ik van mezelf heb.

Eenmaal op mijn sterfbed zal ik niet dankbaar terug kijken aan wie zijn/haar verwachtingen ik allemaal heb kunnen voldoen.
 

Wel zal ik dankbaar terug kijken dat ik dicht bij mezelf ben gebleven en dat ik mijn eigen pad heb gevolgd.
 

Hoe is dat voor jou?

Laat jij je ook (nog teveel) leiden door verwachtingen van anderen?

Wat als je bedenkt dat die verwachtingen zoveel meer zeggen over hen dan over jou?  

En gaan deze mensen over 5, 10 of 20 jaar nog steeds deel zijn van jouw leven?

Hoe relevant is hun mening? 

Graag lees ik je gedachten erover in de comments hieronder of op Facebook of Instagram!