Mijn Tedx Avontuur

 Foto: Tedxede

Foto: Tedxede

Disclaimer:

Ik heb mijn ervaringen van de dag van mijn TEDx avontuur vooral opgeschreven voor mezelf. Maar vriendinnen overtuigden mij ervan om dit verhaal te publiceren omdat anderen het misschien ook interessant zouden vinden hoe zo’n dag gaat en wat er die dag in mij omging.

Dat ik op een TEDx podium mijn verhaal heb verteld, betekent niet dat ik geen last heb van zenuwen of een innerlijke criticus. Integendeel!

Ik hoop dat ik je met het delen van mijn ervaringen mag inspireren om vooral achter jouw droom te gaan.

Ook als het eng is.
Ook als je het liefste heel hard weg wil lopen.
Ook als het ver buiten je comfortzone ligt..

Heb je helemaal geen zin in het lezen van een lang verhaal in dagboekvorm, dan kan ik dat ook helemaal begrijpen.
Even goede vrienden! :)

20 september 2018

07.00-09.00 uur

Na een verrassend goede nachtrust, word ik wakker met een grote glimlach.

Vandaag is het zover. De dag waar ik al zo’n halfjaar naar toe leef. 

Ik heb me heel goed voorbereid en kan mijn verhaal dromen (zo’n beetje letterlijk). Bovendien kijk ik er enorm naar uit om alle lieve mensen te gaan zien en spreken waarvan ik weet dat ze naar het event komen. 

Let’s do this! 

We zitten met alle sprekers en spreekcoaches in een whatsapp-groep en rond 08.30 uur krijg ik een appje van 1 van de coaches: “vandaag is dé dag!” 

YES, denk ik en ik voel me nog opgewekter. Vervolgens stuurt ze er nog een appje achteraan: #onceinalifetime” 
Ineens voel ik een golf van zenuwen vanaf mijn buik omhoog schieten naar mijn keel. 

Oh ja, ik geef vandaag een TED-talk en deze geef je niet zo snel een tweede keer in je leven.

Onzekere vragen komen omhoog: 

‘Ben ik er wel klaar voor?’ 

‘Kan ik dit wel?’ 

‘Ben ik niet te jong?’

‘Had ik niet eerst wat meer levenservaring op moeten doen?’  

‘Wie ben ik nu om…?’


Tegelijkertijd besef ik me dat deze vragen totaal geen zin hebben. Nooit niet en vandaag al helemaal niet. 

Of ik er klaar voor ben of niet, vanavond sta ik op dat podium.

There’s no way back!


09.00 uur - 14.30 uur

Eerst maar naar de kapper en visagiste. Heerlijk om me even te richten op luchtige, oppervlakkige gesprekjes zoals je bij de kapper/visagiste hebt. Ik druk haar wel zo’n tien keer (sorry visagiste ;-)) op het hart dat ze me echt niet te zwaar op mag maken. Want hoe kan ik een talk geven over de kracht van imperfectie met lagen make-up op? Gelukkig luistert ze goed naar mijn wensen en ik ben erg blij met het eindresultaat.

Vervolgens ga ik door naar een goede vriendin die nog even mijn nagels lakt. Natuurlijk hebben we het even over vanavond, maar ook over andere onderwerpen, wat ervoor zorgt dat ik me weer een beetje ontspan. Wat is het toch fijn en waardevol om zulke vriendschappen te hebben!

Eenmaal thuis eet ik nog wat, pak mijn spullen in en vertrek naar Ede.


14.30 uur - 17.00 uur

Als ik binnen kom bij BIT, zijn alle voorbereidingen al in volle gang. Er hangt een sfeer van opwinding. Iedereen lijkt het nog een beetje onwerkelijk te vinden dat na maanden van voorbereiding, vandaag dan echt dé dag is.

 Foto: TEDxEde

Foto: TEDxEde

Ik zie de beroemde rode TEDx stip liggen op het podium. 

Wow, nu wordt het allemaal wel heel echt allemaal!

Zoals altijd word ik heel warm verwelkomd door de lieve mensen van het TEDx team. De vrouw die 2,5 jaar geleden contact opnam met mij om te vragen of ik mee wilde doen met TEDx (hoe dat is gegaan, daar maak ik nog een video over), blijkt vandaag het aanspreekpunt te zijn voor de sprekers. 

Wauw, hoe bijzonder! Het voelt alsof de cirkel nu rond is. 

Ze vraagt of ik mee loop naar boven, naar de relax- en kleedkamer speciaal voor de sprekers. Wat een luxe!


Eenmaal boven kom ik een teamlid van het marketingteam tegen en we maken een praatje. 

Ik vertel haar over het appje dat ik vanochtend kreeg van de spreekcoach.
Dan word ik geroepen om naar beneden te gaan om te gaan soundchecken. 

oh sorry, ik moet gaan soundchecken” hoor ik mezelf zeggen.

“Nou, die zin heb ik nog nooit uitgesproken.” 

“Ja Evelyn, hashtag once in a lifetime!” zegt ze en we lachen.

Terug van de soundcheck stelt een vrouw zich voor en verteld dat ze verantwoordelijk is voor het welzijn van de sprekers. Ze vraagt of ik wat wil drinken. 
Ik begin me nu wel wat bezwaard te voelen
De koelbox staat op een steenworp afstand en spreker of niet, ik kan toch gewoon mijn eigen drinken pakken? 
Toch staat ze er op iets voor mij te willen inschenken. 
Ik begin me zo onderhand een soort ster te voelen en weet niet zo goed wat ik daarmee aan moet.

Maar ik besluit het maar te omarmen. 
Wat een ervaring!
Nu al.

Een mede-spreekster vraagt of ik voor publiek wil ‘spelen’ terwijl zij haar talk op het podium oefent.
Dat is een goed idee!
We besluiten ons verhaal alvast te oefenen op de stip.
Wat fijn om er alvast een beetje feeling mee te krijgen.


Samen met mijn spreekcoach en ander teamlid nemen we vervolgens mijn wensen door.
Alles waarvan ik heel voorzichtig aangeef dat ik dat wel prettig zou vinden, wordt gelijk geregeld.
“Maar…k-k-kan dat allemaal gewoon?”
“Ja, natuurlijk! Je bent toch 1 van onze sprekers?!” 

En dan ineens gaat het snel.
Over een half uur gaan de deuren al open en zullen de eerste mensen binnen komen.
We eten nog wat soep met een broodje, krijgen een toffe peptalk van de voorzitter van het TEDx team en dan gaat het evenement bijna beginnen.

Ik ga me omkleden en ondertussen begint de paniek een beetje op te borrelen.
Ik zou mijn tekst toch nog wel weten?! 
Snel vraag ik aan iemand of zij weet waar mijn spreekcoach is.
Een paar uur geleden heb ik mijn uitgeprinte tekst aan haar gegeven, maar ik voel ineens dat ik die nog één keer door moet lezen. 
Onzin natuurlijk, dat weet ik eigenlijk ook wel. 
Alsof met deze zenuwen in mijn lijf, de tekst nog door gaat dringen. 
Maar het voelt alsof het MOET. 
Ondertussen tikt de tijd door.
Over minder dan een uur sta ik op die stip.


“Wat heb ik gedaan?” denk ik. 

Ik had nu ook in het publiek kunnen zitten.

Of, nog aantrekkelijker idee op dit moment, ik had ook in mijn pyjama op de bank kunnen zitten met een Netflix-film aan.


Ineens voel ik me een beetje eenzaam.

Het is allemaal zo nieuw.

En zo spannend.

Ik besluit nog even naar beneden te gaan om mijn lieve ouders en vriendinnen, die inmiddels waren aangekomen, een knuffel te geven.
Wat doet dit me goed. 
Hoe lief en vriendelijk iedereen van het TEDx team ook is, het is zo fijn om even vertrouwde gezichten te zien. 


17.00 uur - 22.00 uur:

Marc de Hond opent TedxEde en samen met een paar andere sprekers kijk ik op het gallerij toe. Annet, mijn spreekcoach, doet wat energizers met het publiek en we lachen om de onhandige bewegingen van onze vrienden en familie.

Daarna besluit ik me even terug te trekken in de spreekkamer. 

Ik zet een meditatie op, beluister een nummer waar ik rustig van word en ik voel mezelf meer ontspannen.

Ineens staat de vrouw, die de sprekers begeleidt, voor me.
Tijd om naar beneden te gaan.

Showtime!

Eenmaal in de zaal voel ik de zenuwen weer opborrelen. 
Ik loop nog heel even naar de andere spreekcoach, inmiddels ook een vertrouwd gezicht.
“Ik kan dit wel toch?” fluister ik vragend. 
Ze kijkt me vol vertrouwen aan, glimlacht en zegt: “Natuurlijk kan jij dit!” 

Ik loop achter de coulissen en hoor hoe Marc mij aankondigt. 
Op het podium zoek ik in de zaal naar bekende gezichten. 
Die zijn er, verspreid over de zaal. 

Gelukkig.

 Foto: TEDxEde

Foto: TEDxEde


En dan begin ik met mijn verhaal.

Al na de eerste paar zinnen, zie ik dat mensen tranen in hun ogen hebben.

Het maakt me nederig.

Wauw.

Het raakt.

Maar ik vertel gewoon mijn verhaal, meer niet.

 Foto: TEDxEde

Foto: TEDxEde


Twee keer raak ik eventjes mijn verhaal kwijt.

Die seconden lijken uren te duren.

Gelukkig weet ik de draad snel weer op te pakken.

Ik eindig mijn verhaal en zie dat mensen klappen en gaan staan!

Wauw, mijn boodschap, mijn verhaal is aangekomen.

 Foto’s: TEDxEde

Foto’s: TEDxEde

Wat een geluk dat het gelijk na mijn talk pauze is, waardoor ik mijn bekenden kan opzoeken en begroeten. Maar dat gaat nog niet zo makkelijk. ;-) 
Telkens weer word ik aangesproken door mensen die zeggen zo geïnspireerd te zijn door mijn talk. 
Ik geniet van deze gesprekken en probeer iedereen de oprechte aandacht te geven die ze verdienen.


De rest van de avond leef ik in een soort roes.
De mensen die speciaal voor mij naar Ede zijn gereisd, de lieve woorden van iedereen, bijzondere cadeautjes en kaartjes en lekker eten. 

Ik geniet.

Met volle teugen.

En af en toe is er zo’n besefmomentje: ik heb gewoon een TED-talk gehouden vanavond!


Ja, ik vond het doodeng.

Maar het gevoel nadat je je grootste droom uit hebt laten komen, is onbeschrijfelijk. 

En alles waard!

Een vriend zei laatst: doe wat je eng vindt, want daar ligt je grootste groei. 

En dat is het precies.

Daar ligt je grootste groei.

En…als het slaagt: ook een berg geluk en voldoening!