Levenslessen 2018 - Les 15: Omarm het niet weten.

Social media templates Slide 1_ voor quotes Slide 2_ voor foto's (81).jpg

Deze maand kijk ik nog even terug op 2018.

Nog nooit heb ik in 1 jaar zoveel levenslessen geleerd. 
Het was moeilijk.
Heftig.
Verdrietig.
Mooi.
Magisch.

Ik ben een heel ander mens dan ik in januari 2018 was en daar ben ik heel dankbaar voor.

Dus bedacht ik me: wat als ik die levenslessen nu met jullie ga delen?

Elke dag 1 levensles.
Vanaf a.s. maandag.
En dan de rest van de maand.
Tot en met 31 januari.
25 levenslessen.

Je hoeft je nergens in te schrijven, geen e-mail achter te laten.
Ik geef ze je.

Omdat ik jou zo gun dat je dit jaar je mooiste, meest lichte leven gaat leven.
Dat je gaat leven vanuit je essentie.
Dat jij je licht laat schitteren.

Elke dag ga ik je vertellen wat ik heb geleerd in 2018 en hoe dit inzicht mijn leven heeft beïnvloed.

Reis je met me mee langs mijn levenslessen van 2018? 


“Het lijkt alsof ik op een rotonde sta met 100 afslagen en ik heb geen idee welke afslag ik moet nemen…”

Dit zei ik tegen een vriendin een paar maanden terug.

Een hele grote verandering in mijn leven, gaf me ineens heel veel vrijheid.
Vrijheid waar ik in eerste instantie enorm van genoot.

Tot het moment dat ik besefte dat álles op dit moment mogelijk is in mijn leven.
Dat ik alle kansen en mogelijkheden heb om te doen wat ik wil doen.
Om te leven zoals ik wil leven.
En dat is dus ook de enige ben die verantwoordelijk is voor hoe ik mijn leven vormgeef.

Maar als álles mogelijk is, wat kies ik dan?!
En hoe weet ik dat ik het juiste pad kies?
In plaats van me vrij te voelen, voelde ik ineens enorme keuzestress en faalangst.

Noem het een identiteitscrisis of een dertigers-dilemma.
Wat voor woord je het ook geeft, you name it, ik had er last van. ;-)

Ik vond dat ik er vandaag uit moest zijn wat ik ging doen met mijn leven.
Of liever nog: gisteren.

Maar helaas, zo werkt het niet.
Hoe harder en krampachtiger je zoekt, hoe kleiner de kans dat je vind wat je wilt.

Uiteindelijk, na heel veel frustratie en tranen, besloot ik eens om me heen te kijken naar wat ik wel heb en al wel doe.
Ik heb lieve ouders, geweldige vriendinnen, een fijn huis, een mooi bedrijf, enzovoort.
Was het écht zo erg dat ik even niet wist wat de volgende stap zou zijn?

Misschien was het leven op het midden van die rotonde zo slecht nog niet.
Misschien mocht ik wel even uitrusten daar.
Alle opties en wegen eens rustig bekijken en voelen waar ik heen getrokken werd.

Ik kan je zeggen: dat viel niet mee (hallo controlfreak ;-))
Maar langzaamaan begon ik me over te geven aan het ‘niet weten’
en daar oké mee te zijn.
Heel oké.
Ik gaf het over aan een grotere macht (voor mij is dat God) en vertrouwde erop dat mijn pad en de volgende stap vanzelf wel duidelijk zouden worden.

Gisteren was ik met diezelfde vriendin in gesprek en zei ze: “Eef, zie je dat je echt niet meer op die rotonde een beetje om je heen zit te kijken? Je trekt erop uit, je geniet!”

En ineens realiseerde ik me dat dit klopt. Zonder heel bewust op 1 moment die keuze te maken, ben ik in beweging gekomen.

Met vallen en opstaan, met goede en slechte keuzes. Maar ik probeer, ik doe, ik geniet, ik leef!!

Ik ben mijn leven vorm aan het geven. Stap voor stap. En wauw, wat voelt dat goed!

Maar ik ben ervan overtuigd dat ik nooit zo snel in beweging gekomen was als ik eerst niet had losgelaten.

Als ik niet eerst het niet-weten had omarmt.

Het leven vraagt dat je éérst loslaat
Dat je vertrouwt.
Dat je ruimte maakt zonder te weten waarvoor.

Voordat het je kan verrassen met nieuwe paden, mensen en verrassingen.

“Trust the wait. Embrace the uncertainty.

Enjoy the beauty of becoming.

When nothing is certain, anything is possible”