Levenslessen 2018 - Les 16: Vind erkenning in jezelf

Social media templates Slide 1_ voor quotes Slide 2_ voor foto's (82).jpg


Deze maand kijk ik nog even terug op 2018.

Nog nooit heb ik in 1 jaar zoveel levenslessen geleerd. 
Het was moeilijk.
Heftig.
Verdrietig.
Mooi.
Magisch.

Ik ben een heel ander mens dan ik in januari 2018 was en daar ben ik heel dankbaar voor.

Dus bedacht ik me: wat als ik die levenslessen nu met jullie ga delen?

Elke dag 1 levensles.
Vanaf a.s. maandag.
En dan de rest van de maand.
Tot en met 31 januari.
25 levenslessen.

Je hoeft je nergens in te schrijven, geen e-mail achter te laten.
Ik geef ze je.

Omdat ik jou zo gun dat je dit jaar je mooiste, meest lichte leven gaat leven.
Dat je gaat leven vanuit je essentie.
Dat jij je licht laat schitteren.

Elke dag ga ik je vertellen wat ik heb geleerd in 2018 en hoe dit inzicht mijn leven heeft beïnvloed.

Reis je met me mee langs mijn levenslessen van 2018?


Het is 13.00 uur en de workshop die ik had gevolgd was afgelopen. 
We zitten nog wat na te praten in de ruimte en ik hoor twee meiden zeggen dat ze naar het station moeten. “Hey Evelyn, jij moet ook weer naar het station toch?” vraagt de workshopleidster.

Ik merk dat de meiden dit horen en er niet op reageren, maar snel de deur uit lopen. 
Prima, denk ik.
M’n maag rommelde van de trek en ik wilde toch nog wat halen voordat ik weer terug naar huis zou rijden. 
Als ik de kleine supermarkt in loop, zie ik de meiden weer. 
Ik glimlach en net voordat ik ze vriendelijk wil groeten, zie ik dat één van de twee me recht in m’n ogen aankijkt en vervolgens haar hoofd afwend. 
Even sta ik vastgenageld aan de grond.
Voel ik me weer dat kleine, onzekere meisje dat buitengesloten werd.
Het raakt de pijn van vroeger. 
En ik voel verontwaardiging (‘seriously, gebeurd dit ook in de volwassen wereld? Door onderneemsters notabene?!’)

Het deed pijn.
Als een litteken die ineens weer word opengescheurd.
Maar voordat ik in die pijn zou blijven zwelgen,
was het alsof er ineens een wijze stem binnenin mij vroeg: “Maar Evelyn, wat wil JIJ eigenlijk?”
En ik vroeg me af: “wil ik eigenlijk wel bij die meiden ‘horen’”?
Het antwoord was een duidelijke nee.

Direct was alles weer helder.
En kon ik uit het gevoel van pijn stappen.

De afwijzing doet even pijn, maar raakt me niet meer tot in m’n ziel. 
De wonden van vroeger zijn mooie littekens geworden. 
Daar heb ik KEIHARD voor gewerkt en dat maakt me trots op mezelf.

Heb ik nooit meer erkenning nodig van buitenaf?
Ja, natuurlijk wel.
Ik ben mens en ik heb er zeker nog behoefte aan dat iemand zegt dat ik leuk, lief en goed bezig ben.

Maar het voelt niet meer als een levensbehoefte om bevestiging van buitenaf te krijgen dat ik het waard ben.
Want ik ben heel.
Ik ben thuis bij mezelf.
En dat geeft een ongelofelijk groot gevoel van vrijheid!

Hoe zit dat bij jou? Leef jij voor de bevestiging van anderen? Of kan je het jezelf geven? Wat is daarvoor nodig?