Levenslessen 2018 - Les 18: Alle emoties mogen er zijn

Social media templates Slide 1_ voor quotes Slide 2_ voor foto's (84).jpg

Deze maand kijk ik nog even terug op 2018.

Nog nooit heb ik in 1 jaar zoveel levenslessen geleerd. 
Het was moeilijk.
Heftig.
Verdrietig.
Mooi.
Magisch.

Ik ben een heel ander mens dan ik in januari 2018 was en daar ben ik heel dankbaar voor.

Dus bedacht ik me: wat als ik die levenslessen nu met jullie ga delen?

Elke dag 1 levensles.
Vanaf a.s. maandag.
En dan de rest van de maand.
Tot en met 31 januari.
25 levenslessen.

Je hoeft je nergens in te schrijven, geen e-mail achter te laten.
Ik geef ze je.

Omdat ik jou zo gun dat je dit jaar je mooiste, meest lichte leven gaat leven.
Dat je gaat leven vanuit je essentie.
Dat jij je licht laat schitteren.

Elke dag ga ik je vertellen wat ik heb geleerd in 2018 en hoe dit inzicht mijn leven heeft beïnvloed.

Reis je met me mee langs mijn levenslessen van 2018? 


Een vriendin belt op.

“Hoe gaat het met je?” vraagt ze.

Deze vraagt leek de ‘firestarter’ te zijn voor mijn tranen.

Woorden om antwoord te geven hoef ik dus niet meer te vormen.

Ze hoort genoeg.


Als ik weer in staat ben iets uit te brengen zeg ik:
“Ik snap er niets van. Er is niets aan de hand! Ik heb een mooi leven, lieve vriendinnen, een warm huis, ik begrijp niet waarom ik zo verdrietig ben.
Ik wil een reden!”


Jij hebt mij laatst verteld dat niet alles een reden hoeft te hebben zegt ze.

Dat emoties er gewoon mogen ‘zijn.’
Zonder reden. 
Je bent verdrietig vandaag. 
Net als gisteren, eergisteren en waarschijnlijk morgen en overmorgen. 

DUS?!”

Dus?
Ik herhaal het nog eens.
Dit ene woordje.
Met een vraagteken erachter.

Het lijkt zo’n simpel woordje, maar het betekent op dat moment de wereld voor me.
De meest helende vraag die m’n vriendin kon stellen.

Want wat als het zo simpel mag zijn?
Wat als het zo simpel ís?!

Wat als alles er mag zijn? 
Omdat je mens bent?
Omdat je nu eenmaal leeft in een imperfecte wereld. 
Omdat verdriet net zo goed bij het leven hoort als vreugde.

Het is mijn missie om vrouwen te inspireren om hun ‘imperfecties’’ onvoorwaardelijk te omarmen.
Maar de laatste tijd voel ik een verschuiving.
Imperfectie is zoveel meer dan uiterlijke beperkingen.
Het gaat niet alleen om wat zichtbaar is.
Maar ook om wat onzichtbaar is.
Imperfectie in emotie.
Imperfectie in gevoel. 

Mag je van jezelf voelen wat je voelt? 
Mag je verdriet hebben?
Mag je pijn voelen? 
Mag je onzeker zijn? 

Gun je jezelf om alles te voelen wat er is?
Om ze aan te gaan?
Om ze zelfs te OMARMEN?
Ook de minder fijne gevoelens? 
Ook de ‘imperfecte’ emoties?

Dit is een van de grootste levenslessen geweest in 2018 voor mij.
Vandaar dat meerdere lessen over dit onderwerp gaan. Vanuit een ander oogpunt.

Het leven biedt mij zoveel kansen om te groeien in het besef dat alles er mag zijn.
Met vallen en opstaan.
En ik pak de kansen met beiden handen aan. 
Ik mag steeds een laagje dieper.
Dichter bij mijn kern.
Mijn hart steeds een stukje verder open...


Hoe zit dat bij jou? Mogen al jouw emoties er zijn? Of druk je de minder fijne emoties maar liever weg?
En hoe zou het zijn als alles er mag zijn? Hoe zou dat voelen?