Levenslessen 2018 - Les 21: Identificeer je innerlijke criticus en ervaar vrijheid.

Social media templates Slide 1_ voor quotes Slide 2_ voor foto's (88).jpg

Deze maand kijk ik nog even terug op 2018.

Nog nooit heb ik in 1 jaar zoveel levenslessen geleerd. 
Het was moeilijk.
Heftig.
Verdrietig.
Mooi.
Magisch.

Ik ben een heel ander mens dan ik in januari 2018 was en daar ben ik heel dankbaar voor.

Dus bedacht ik me: wat als ik die levenslessen nu met jullie ga delen?

Elke dag 1 levensles.
Vanaf a.s. maandag.
En dan de rest van de maand.
Tot en met 31 januari.
25 levenslessen.

Je hoeft je nergens in te schrijven, geen e-mail achter te laten.
Ik geef ze je.

Omdat ik jou zo gun dat je dit jaar je mooiste, meest lichte leven gaat leven.
Dat je gaat leven vanuit je essentie.
Dat jij je licht laat schitteren.

Elke dag ga ik je vertellen wat ik heb geleerd in 2018 en hoe dit inzicht mijn leven heeft beïnvloed.

Reis je met me mee langs mijn levenslessen van 2018?


In 2012 las ik het boek 'Playing Big’ Tara Mohr. Het hoofdstuk over de innerlijke criticus was voor mij een gigantische eye-opener.

Ik ontdekte namelijk dat ik niet de enige was die altijd een kritisch stemmetje in zich heeft ((je weet wel, dat stemmetje wat je altijd aan het twijfelen brengt of je het wel kan en of je wel leuk, mooi, knap genoeg bent).
Iedereen worstelt op de een of andere manier met een innerlijke criticus.
Dit innerlijke, negatieve stemmetje van binnen zorgt ervoor dat je veilig in je comfortzone blijft zitten en niet de stappen zet die zo belangrijk zijn om het leven van je dromen te creëren!

Door alles wat ik erover heb gelezen, weet ik dat het heel belangrijk is om je innerlijke criticus te identificeren.
De fout die vaak wordt gemaakt is dat we onze innerlijke criticus ontkennen en wegduwen.
Je bent 'm zo zat dat hij je altijd maar in de weg zit, dat je besluit je innerlijke criticus voor eens en altijd af te schaffen.

Maar helaas, dat is een onmogelijk iets om te doen.
Het gaat er niet om dat je je innerlijke criticus uitschakelt.
Waar het om gaat is dat je leert je innerlijke criticus wel te hóren, maar je keuzes er niet door laat bepalen.

Maar wie is mijn innerlijke criticus dan?

Afgelopen jaar ontdekte ik iets opmerkelijks: mijn innerlijke criticus is mijn innerlijke kind.

Het kleine meisje in mij die gepest, uitgelachen en gekwetst is.
Het kleine meisje in mij die zo enorm verdrietig kan worden als er iets gebeurd dat een ervaring uit het verleden raakt.
Het kleine meisje die dat nooit meer van haar leven mee wil maken.

En daarom smeekt ze of ik maar veilig in mijn veilige wereldje blijf zitten.
In mijn comfortzone.
Zodat ik de kans op falen beperk.
Zodat ik nooit meer word afgewezen.
Zodat ik nooit meer word uitgelachen.
Want in haar ogen is dat nog steeds het allerergste wat ze mee kan maken.

En daarom raakt dat kleine meisje ontzettend in paniek als ik stapjes buiten die comfortzone zet.
Als ik wél die persoonlijke post schrijf.
Als ik wél op een podium stap om mijn verhaal te vertellen.
Als ik wél naar een event ga waar ik niemand ken.

Afgelopen jaar heb ik dit beeld gemaakt bij Hannah Kwantes van Atelier Hemel en Aarden (Zie foto hierboven. De hand heb ik zelf geboetseerd. Het beeld er op is een willowbeeldje).
Het kleine meisje, mijn innerlijke kind, word omhelst door de volwassen vrouw.

Het kleine meisje wat pijn en verdriet heeft,
ze mag er zijn.
Haar verdriet word erkend door mij, de volwassen vrouw.
Eindelijk.
Ze word gezien.
Het hoeft niet meer weggestopt te worden.
Wat een lucht en heling geeft dat.

En daar onder is de hand van God,
Wij samen worden gedragen.
Door onvoorwaardelijke liefde.

In het najaar was hij al af, maar pas nu durf ik ‘m te laten zien.
Omdat het zo ontzettend persoonlijk is.
Het kleine meisje in mij was bang wat anderen ervan zouden vinden.
Bang om onbegrepen of ‘gek’ te worden gevonden.


Maar dat is nu net waar dit beeld om gaat.
Ja, het kleine meisje mag gezien worden.
Ze móet gezien worden.
Maar dat is wat anders dan haar mijn leven nog langer laten bepalen.

Elizabeth Gilbert beschrijft dat in haar boek ‘Big Magic’ zo mooi. Ze zegt: elke keer als ik een nieuw boek ga schrijven of op het podium mijn verhaal ga vertellen, hoor ik mijn innerlijke criticus tetteren in mijn oor. Ik zeg dan: “dankjewel voor de waarschuwing, maar ik ga niet dood. Ik ga gewoon mijn verhaal vertellen.”

Mijn innerlijke criticus, mijn innerlijke kind mag er zijn.
Maar in 2018 heb ik een heel krachtig besluit genomen: ze zit niet langer aan het stuur van mijn leven.
Dat zit ik.
De volwassen vrouw die naar haar hart luistert.
De vrouw die wil inspireren.
Omdat ik hoop dat anderen zich er in herkennen.

Door mijn innerlijke criticus te herkennen en te identificeren als een stem die anders is dan mijn eigen stem, en door dit visueel te maken, verloor deze zijn kracht…

Weet jij al wie je innerlijke criticus is? En door wie laat jij je leiden?