Levenslessen van 2018 - les 3: "The only way out is through."

Social media templates Slide 1_ voor quotes Slide 2_ voor foto's (66).jpg

Deze maand kijk ik nog even terug op 2018.

Nog nooit heb ik in 1 jaar zoveel levenslessen geleerd. 
Het was moeilijk.
Heftig.
Verdrietig.
Mooi.
Magisch.

Ik ben een heel ander mens dan ik in januari 2018 was en daar ben ik heel dankbaar voor.

Dus bedacht ik me: wat als ik die levenslessen nu met jullie ga delen?

Elke dag 1 levensles.
Vanaf a.s. maandag.
En dan de rest van de maand.
Tot en met 31 januari.
25 levenslessen.

Je hoeft je nergens in te schrijven, geen e-mail achter te laten.
Ik geef ze je.

Omdat ik jou zo gun dat je dit jaar je mooiste, meest lichte leven gaat leven.
Dat je gaat leven vanuit je essentie.
Dat jij je licht laat schitteren.

Elke dag ga ik je vertellen wat ik heb geleerd in 2018 en hoe dit inzicht mijn leven heeft beïnvloed.

Reis je met me mee langs mijn levenslessen van 2018? 


*Daar zit ik dan. 

Een paar maanden geleden ben ik gescheiden.

Ik heb vakantie. 

Twee weken die leuk ‘horen’ te zijn.

Waarin alles mag en niets hoeft. 


Gepland toen ik me goed voelde. 

Toen het woord ‘vakantie’ nog positief klonk. 

Iets om naar uit te kijken. 

Het is zondagmiddag.

Ik staar over het water. 

Het lijkt alsof de golven vol verdriet blijven aanspoelen.

Ik wil wegrennen, zo hard als ik kan.

Maar het voelt alsof ik vastgenageld sta aan de grond. 

De golven zijn onvermijdbaar en overspoelen me.

Dikke tranen stormen over mijn wangen

Ik veeg ze weg, maar het heeft geen zin.

Ze blijven komen. 


De hele trukendoos heb ik al geopend.

En alles wat er in zat uitgeprobeerd.

De dag begonnen met positieve affirmaties.

Gebeden en gemediteerd.

Onkruid weggehaald in de tuin.

Naar mijn ouders geweest. 

Een stuk gewandeld in de natuur. 


Niets helpt.

Ik voel me ontheemd.

Bewust inadequaat. 

En intens eenzaam.


Ik weet niet hoe ik dit moet doen in mijn eentje.

Alleen zijn met mezelf en daar een nieuwe weg in vinden.

*(Fragment uit mijn dagboek - voorjaar/zomer 2018)

Ann Voskamp schrijft in haar boek: “Gebroken leven”:

“Er komen graven, er komt duister, er komt hartzeer.
Wij hebben daar niets over te zeggen; ook nooit gehad.

Het ene moment raak je vuile, smerige sokken op, uitgestrooid over de slaapkamervoer en het volgende moment raap je de scherven op van je leven dat aan diggelen ligt.”


Hoe graag we het ook zouden willen, het leven is nu eenmaal niet alleen maar leuk en fantastisch.
En het lijkt soms als ik om me heen kijk, dat we moeite hebben om hier mee om te gaan.
Laat staan om het te uiten.

En als we het dan al delen zeggen we snel: “ach, shit happens.”
Of: “Het is wat het is.”
En daarmee sluiten we het gesprek af en hopen dat de ander er niet meer op doorgaat.

Ja. Het is inderdaad wat het is.
Vreselijk.
Beroerd.
Pijnlijk.
En vooral heel verdrietig.

De Belgische Psycholoog Dirk de Wachter zegt: 
"We zijn te geobsedeerd met geluk. 
We zijn te zeer bezig met gelukkig zijn. 
We willen dat alles leuk, leuk, leuk is. 
En dat lijkt me een vergissing.
We moeten in dit aardse leven aanvaarden dat het af en toe een klein beetje lastig kan zijn. 
Een klein beetje, liefst niet te veel. 
Maar we hebben het moeilijk met de kleine lastigheden van het gewone leven. 
We lijken niet te kunnen accepteren dat het dagelijkse leven af en toe een klein beetje gewoon en een klein beetje verdrietig is." 


We lijken niet te kunnen accepteren dat het dagelijkse leven af en toe een klein beetje verdrietig is.
Maar wat als het er gewoon mag zijn?
Alle emoties?
Omdat we mens zijn? 
Omdat álle emoties erbij horen?

En wat als je je dan nog steeds goed kan voelen?
Omdat wij er met z'n allen een oordeel aan gekoppeld hebben? 
Maar dat oordeel misschien helemaal niet klopt?

Want als álles er mag zijn hé?
Elke emotie en elk gevoel.
Als je alles in jezelf mag omarmen,
dan kan je helen.

“If you want to heal it, you have to feel it. There is no other way. The only way out is through.”

Ik besloot de wanhoop en het verdriet recht in de ogen aan te kijken. 
Ik ging diep.
Liet los.
En vertrouwde erop dat er een bodem was. 
Het vroeg al mijn vertrouwen (in mijn geval in God).
En doordat ik zo diep durfde te gaan, kon ik helen.

Een tijdje na dat gevoel van wanhoop,
was ik in Bergen aan Zee.
Ik ging op het strand liggen op m’n rug en luisterde naar de zee. 
Ik voelde een intens gevoel van rust. 
Het is goed.
Alles is goed.
Precies zoals het is. 
En ik kreeg een enorm geluksgevoel over me heen.
En dat geluksgevoel is gebleven.
Niet elke dag even sterk natuurlijk.
Maar wel aanwezig.


Ik wist dat ik dit gevoel nooit zo sterk had kunnen ervaren, zonder het eerst helen van de pijn.
Dat is de beloning voor het aangaan en doorleven van je pijn.
Het gevoel van geluk is mooier, intenser.
Omdat je weet hoe het voelt om zo diep te zitten.

Ook al zie je geen licht aan het einde van de tunnel.
Ook al vraag je je af hoe lang het nog moet duren.

Als jij je pijn en verdriet aankijkt en erdoor heen durft te gaan,
als alles er mag zijn,
Dan zul je helen. 

Veel sneller dan je ooit had gedacht. 
Beloofd.