Loslaten en vertrouwen

Text placeholder (16).jpg

Als ik mijn 2019 tot nu toe moest laten zien in 1 beeld is dat een rotonde met een heleboel afslagen.

Zoals ik eerder in een blog heb beschreven, voelt het voor mij alsof ik op een rotonde sta met 100 afslagen.

Maar ik had geen idee welke afslag ik moest nemen.

Dat klinkt misschien heerlijk, maar zoveel vrijheid voelde lange tijd beangstigend.

Want als álles kan, als álles mogelijk is, wat kies je dan?
En hoe weet je zeker dat het de juiste keuze is?
Deze keuzestress verlamde mij.
Maakte me soms zelfs wanhopig.

En toen kwam de herfst.
Het seizoen van loslaten.
Schijnbaar leef ik met de seizoenen.
Want loslaten ‘it is.’ ;-)

Patronen, overtuigingen, spullen, vriendschappen.
Alles wat ik los te laten heb, komt voorbij.

Vandaag was het tijd om oude notitieboekjes los te laten.
Maar het zijn veel meer dan boekjes.
Het zijn bladzijden vol geschreven met plannen, ideeën, verlangens en dromen.
Iets waar ik aan vast wil houden.
Want het voelt vertrouwd.

Ik ken deze wegen.
Ik ken deze dromen en verlangens.
Maar ik weet dat het niet meer past bij mij.
Bij de persoon die ik geworden ben.
Ik weet dat tijd is voor nieuwe dromen.
Voor nieuwe wegen.

Loslaten.
Niet bepaald mijn sterkste punt.
Ik vind het ingewikkeld en emotioneel.
Het geeft me een verdrietig gevoel.
En toch voel ik dat ik hier door heen moet.

Met loslaten komt er als vanzelf ruimte.
Ruimte voor nieuwe, mooie dingen, ervaringen en kansen.

Ik kijk om me heen.

Nog steeds sta ik op het midden van de rotonde.

Opnieuw zie ik alle kansen en mogelijkheden.

Maar voor het eerst schrikt het me niet meer af.

De wegen ontvouwen zich voor me.
Als cadeautjes mag ik ze uitpakken.
Het voelt bijna als een soort ‘beloning’ voor al dat loslaten.
Of misschien ontvouwen deze wegen zich, simpelweg omdat ik er ruimte voor gemaakt heb.

Al dat ruimte maken zorgt ervoor dat ik me licht voel.
Lichter dan ooit.
Voor het eerst voel ik alleen maar geluk en vrijheid.
En dankbaarheid voor die vrijheid.
Vol vertrouwen verlaat ik het midden van de rotonde.

Neem ik een afslag.
Zeg ik ‘ja’ tegen een nieuwe mooie nieuwe kans.
Hoe spannend dit ook voelt.
In vertrouwen dat alles goed komt.
In het vertrouwen dat het leven voor mij is en niet tegen me.

Wat heb ik een wanhoop gevoeld op het midden van de rotonde.
Wat heb ik een tranen gelaten.
Het voelde soms alsof ik er nooit meer vanaf zou komen.

Ik zie nu (achteraf) dat ik deze periode op het midden van de rotonde nodig had.

Niet om uit te vogelen welke afslag ik te nemen had.

Maar om te groeien in vertrouwen.


Vertrouwen in Degene die mij gemaakt heeft.
In Zijn plan voor mijn leven.
In Zijn timing.

Wat een proces.
Wat een groei.

Steeds dichterbij wie ik werkelijk ben.
Steeds dichter bij hoe ik ben bedoeld.