Levenslessen 2018 - Les 20: Kom in beweging!

Social media templates Slide 1_ voor quotes Slide 2_ voor foto's (87).jpg

Deze maand kijk ik nog even terug op 2018.

Nog nooit heb ik in 1 jaar zoveel levenslessen geleerd. 
Het was moeilijk.
Heftig.
Verdrietig.
Mooi.
Magisch.

Ik ben een heel ander mens dan ik in januari 2018 was en daar ben ik heel dankbaar voor.

Dus bedacht ik me: wat als ik die levenslessen nu met jullie ga delen?

Elke dag 1 levensles.
Vanaf a.s. maandag.
En dan de rest van de maand.
Tot en met 31 januari.
25 levenslessen.

Je hoeft je nergens in te schrijven, geen e-mail achter te laten.
Ik geef ze je.

Omdat ik jou zo gun dat je dit jaar je mooiste, meest lichte leven gaat leven.
Dat je gaat leven vanuit je essentie.
Dat jij je licht laat schitteren.

Elke dag ga ik je vertellen wat ik heb geleerd in 2018 en hoe dit inzicht mijn leven heeft beïnvloed.

Reis je met me mee langs mijn levenslessen van 2018?


Een paar levenslessen terug vertelde ik dat ik in 2018 een tijdje heb geworsteld met keuzestress. Het ‘dertigersdillemma.’


De vraag die in die periode veel in me op kwam, was:

“Wanneer moet je tevreden zijn met wat je hebt en wanneer mag je verlangen naar 'meer'?

Ondanks dat je nog niet precies weet wat dat 'meer' is?”

 

Is anders, meer, groter, grootser altijd beter? 

Moeten we streven naar perfectie?

Of moet je gewoon dankbaar zijn met wat je hebt?

Maar wat als je maar vast blijft houden aan wat je hebt en "just around the corner" is iets te vinden wat zoveel mooier is? Iets wat je nooit verwacht, maar je de adem beneemt? 

Wat is eigenlijk de "graadmeter" daarvoor?
Wanneer ga ik tevreden zijn met wat ik heb en wanneer ga ik om de hoek kijken om te zien wat daar te vinden is?

De vraag die ik mezelf bij alles wat ik deed ging stellen, was: “word ik er blij van?”

Deze vraag had ik zelfs als schermafbeelding op mijn telefoon.


Want het hoeft niet altijd meer.
Zeker niet.
Maar het hoeft ook niet altijd minder. 

Ik geloof dat tevredenheid en dankbaarheid voor wat je hebt een groot goed is.


Maar als je voelt dat je niet blij en gelukkig bent, mag je in beweging komen.


Je hoeft niet te settelen. 

Je hoeft het niet te doen met de angsten die je nu ervaart. 

Je hoeft niet altijd totale perfectie na te streven.

Je hoeft het niet te doen met het werk waar je hart niet ligt.

Je hoeft het niet te doen met mensen in je omgeving die jou negatieve energie geven.

 

Je mag jezelf ontwikkelen tot de beste versie van jezelf en

 je mag veranderen wat daarvoor nodig is

 

Dus ben je gelukkig met wie je bent en met je leven? Wees blij, wees dankbaar, wees gelukkig.

Ben je dat niet? Wees dan niet bang om in beweging te komen en eens om het hoekje te gaan kijken om te zien wat daar voor moois te wachten ligt op jou. 

 

"Your miracle could be just around the corner." 

Levenslessen 2018 - Les 19: De enige die jou gelukkig kan maken, ben jij!

Social media templates Slide 1_ voor quotes Slide 2_ voor foto's (86).jpg


Deze maand kijk ik nog even terug op 2018.

Nog nooit heb ik in 1 jaar zoveel levenslessen geleerd. 
Het was moeilijk.
Heftig.
Verdrietig.
Mooi.
Magisch.

Ik ben een heel ander mens dan ik in januari 2018 was en daar ben ik heel dankbaar voor.

Dus bedacht ik me: wat als ik die levenslessen nu met jullie ga delen?

Elke dag 1 levensles.
Vanaf a.s. maandag.
En dan de rest van de maand.
Tot en met 31 januari.
25 levenslessen.

Je hoeft je nergens in te schrijven, geen e-mail achter te laten.
Ik geef ze je.

Omdat ik jou zo gun dat je dit jaar je mooiste, meest lichte leven gaat leven.
Dat je gaat leven vanuit je essentie.
Dat jij je licht laat schitteren.

Elke dag ga ik je vertellen wat ik heb geleerd in 2018 en hoe dit inzicht mijn leven heeft beïnvloed.

Reis je met me mee langs mijn levenslessen van 2018?


Bijna mijn hele leven voelde ik me afhankelijk van de erkenning van anderen.
Er waren kinderen en later jong-volwassen vrouwen van mijn leeftijd die lekker hun eigen gang gingen en zich nergens wat van aantrokken.
Heerlijk leek me dat!
Maar het zat niet in mijn karakter.
Ik was een heel gevoelig meisje die zich alles erg aantrok.

Als ik werd afgewezen door mijn klasgenoten, voelde ik me waardeloos.
Als ik werd afgewezen op een sollicitatie, voelde ik me waardeloos.
Als ik werd afgewezen door een date, voelde ik me waardeloos.


In 2018 ervaarde ik ook een grote afwijzing.
En dat deed pijn.

Maar dit keer wilde ik het anders aanpakken.
Ik wilde niet langer het gevoel hebben waardeloos te zijn, door de meningen die anderen van mij hadden.
Deze ultieme afwijzing zag ik als mijn kans om oude patronen voor eens en altijd aan te pakken.
Het was klaar met mijn geluk in handen van anderen geven.

Maar dat viel nog niet mee.

Mensen in mijn omgeving kwamen met goedbedoelde bemoedigingen en tips:

”Focus je lekker op het werken aan je eigen bedrijf, dán word je weer gelukkig.”

“Ruim je huis lekker flink op, dán word je weer gelukkig.”

“Vind weer een nieuwe liefde, dán word je weer gelukkig.”

De tip was om mijn geluk te (her)vinden in externe dingen, activiteiten en personen.

Maar ik voelde een diepe waarheid van binnen.
De waarheid dat écht geluk niet afhankelijk is van de (grillige) meningen van anderen.
Of spullen.
Of presteren.
Ik voelde dat ik het geluk binnenin mezelf mocht gaan vinden.
Dat moest toch mogelijk zijn?

Ik las boeken over geluk vinden binnenin jezelf.
Ik sprak met vrouwen die zich compleet gelukkig alleen voelen.
ik volgde instagram-accounts die veel schrijven over zelfliefde.
Ik bekeek (TED)talks op YouTube.

En wat ik ontdekte is hoe belangrijk het is om steeds te verbinding te zoeken met mezelf.
Met mijn hart en intuïtie.
Wat zijn mijn waarden?
Wat vind ik belangrijk?
Waar word ik blij van?

Ik ontdekte binnenin mij een plek waar ik mezelf intens geliefd voel.
Onvoorwaardelijk.

Los van alle factoren buitenaf.
Daar ben ik heel.
Daar ben ik thuis.
Daar ben ik compleet.
Daar is alles precies zoals het moet zijn.
Op dit moment.
Het is de meest mooie, pure vorm van geluk en liefde die ik ken.
Het is prachtig!

Ik begon mijn eigen pad te volgen.
Onvoorwaardelijk mijn hart te volgen.
En ik voel dat het goed komt.
Dat het goed is.
Nu al.

Voel ik dat elke dag even sterk?
Heb ik totaal geen behoefte meer aan geluk zoeken in de buitenwereld?

Helaas…was dat maar waar.
Ik ben van nature erg naar buiten gericht en verlies dat zicht op die liefde en het geluk binnen in mij heel snel.
Dan ga ik er weer naar op zoek in dingen en personen buiten mezelf.


Ik mag leren om er telkens weer naar binnen te keren.
Deze ontdekking van onvoorwaardelijke liefde en geluk binnenin mij mag nog wortelen.
Maar dat is oké.
Ik hoef niet perfect te zijn.

De mooiste levensles is dat ik wéét dat ik die pure liefde en dat pure geluk op elk moment weer in mezelf kan vinden.
En ómdat ik de ander steeds minder nodig heb om gelukkig te zijn, heb ik ook steeds meer liefde te geven!
Vanuit totale vrijheid.
Wat mooi en bijzonder hoe dat werkt.


“It’s not my job to fix you, make you happy, feel complete. No, that is yours alone to handle and the same thing goes for me.” - Fia Forsstrom


Hoe zit dat voor jou? Is jouw geluk afhankelijk van externe factoren? Of lukt het je om het in jezelf te vinden? Wat voor gevoel geeft je dat?

Levenslessen 2018 - Les 18: Alle emoties mogen er zijn

Social media templates Slide 1_ voor quotes Slide 2_ voor foto's (84).jpg

Deze maand kijk ik nog even terug op 2018.

Nog nooit heb ik in 1 jaar zoveel levenslessen geleerd. 
Het was moeilijk.
Heftig.
Verdrietig.
Mooi.
Magisch.

Ik ben een heel ander mens dan ik in januari 2018 was en daar ben ik heel dankbaar voor.

Dus bedacht ik me: wat als ik die levenslessen nu met jullie ga delen?

Elke dag 1 levensles.
Vanaf a.s. maandag.
En dan de rest van de maand.
Tot en met 31 januari.
25 levenslessen.

Je hoeft je nergens in te schrijven, geen e-mail achter te laten.
Ik geef ze je.

Omdat ik jou zo gun dat je dit jaar je mooiste, meest lichte leven gaat leven.
Dat je gaat leven vanuit je essentie.
Dat jij je licht laat schitteren.

Elke dag ga ik je vertellen wat ik heb geleerd in 2018 en hoe dit inzicht mijn leven heeft beïnvloed.

Reis je met me mee langs mijn levenslessen van 2018? 


Een vriendin belt op.

“Hoe gaat het met je?” vraagt ze.

Deze vraagt leek de ‘firestarter’ te zijn voor mijn tranen.

Woorden om antwoord te geven hoef ik dus niet meer te vormen.

Ze hoort genoeg.


Als ik weer in staat ben iets uit te brengen zeg ik:
“Ik snap er niets van. Er is niets aan de hand! Ik heb een mooi leven, lieve vriendinnen, een warm huis, ik begrijp niet waarom ik zo verdrietig ben.
Ik wil een reden!”


Jij hebt mij laatst verteld dat niet alles een reden hoeft te hebben zegt ze.

Dat emoties er gewoon mogen ‘zijn.’
Zonder reden. 
Je bent verdrietig vandaag. 
Net als gisteren, eergisteren en waarschijnlijk morgen en overmorgen. 

DUS?!”

Dus?
Ik herhaal het nog eens.
Dit ene woordje.
Met een vraagteken erachter.

Het lijkt zo’n simpel woordje, maar het betekent op dat moment de wereld voor me.
De meest helende vraag die m’n vriendin kon stellen.

Want wat als het zo simpel mag zijn?
Wat als het zo simpel ís?!

Wat als alles er mag zijn? 
Omdat je mens bent?
Omdat je nu eenmaal leeft in een imperfecte wereld. 
Omdat verdriet net zo goed bij het leven hoort als vreugde.

Het is mijn missie om vrouwen te inspireren om hun ‘imperfecties’’ onvoorwaardelijk te omarmen.
Maar de laatste tijd voel ik een verschuiving.
Imperfectie is zoveel meer dan uiterlijke beperkingen.
Het gaat niet alleen om wat zichtbaar is.
Maar ook om wat onzichtbaar is.
Imperfectie in emotie.
Imperfectie in gevoel. 

Mag je van jezelf voelen wat je voelt? 
Mag je verdriet hebben?
Mag je pijn voelen? 
Mag je onzeker zijn? 

Gun je jezelf om alles te voelen wat er is?
Om ze aan te gaan?
Om ze zelfs te OMARMEN?
Ook de minder fijne gevoelens? 
Ook de ‘imperfecte’ emoties?

Dit is een van de grootste levenslessen geweest in 2018 voor mij.
Vandaar dat meerdere lessen over dit onderwerp gaan. Vanuit een ander oogpunt.

Het leven biedt mij zoveel kansen om te groeien in het besef dat alles er mag zijn.
Met vallen en opstaan.
En ik pak de kansen met beiden handen aan. 
Ik mag steeds een laagje dieper.
Dichter bij mijn kern.
Mijn hart steeds een stukje verder open...


Hoe zit dat bij jou? Mogen al jouw emoties er zijn? Of druk je de minder fijne emoties maar liever weg?
En hoe zou het zijn als alles er mag zijn? Hoe zou dat voelen?


Levenslessen 2018 - Les 17: Stap uit je hokje

Social media templates Slide 1_ voor quotes Slide 2_ voor foto's (83).jpg

Deze maand kijk ik nog even terug op 2018.

Nog nooit heb ik in 1 jaar zoveel levenslessen geleerd. 
Het was moeilijk.
Heftig.
Verdrietig.
Mooi.
Magisch.

Ik ben een heel ander mens dan ik in januari 2018 was en daar ben ik heel dankbaar voor.

Dus bedacht ik me: wat als ik die levenslessen nu met jullie ga delen?

Elke dag 1 levensles.
Vanaf a.s. maandag.
En dan de rest van de maand.
Tot en met 31 januari.
25 levenslessen.

Je hoeft je nergens in te schrijven, geen e-mail achter te laten.
Ik geef ze je.

Omdat ik jou zo gun dat je dit jaar je mooiste, meest lichte leven gaat leven.
Dat je gaat leven vanuit je essentie.
Dat jij je licht laat schitteren.

Elke dag ga ik je vertellen wat ik heb geleerd in 2018 en hoe dit inzicht mijn leven heeft beïnvloed.

Reis je met me mee langs mijn levenslessen van 2018? 


“Ik heb een gezin, dus ik heb geen tijd om een eigen bedrijf te beginnen.”

“Ik kan niet mee doen aan dat online programma, want dat mag niet van mijn man.”

“Ik vergelijk mezelf altijd met anderen en voel mezelf dan niet goed genoeg, wánt ik ben een vrouw en dat is vrouw-eigen.”

“Ik zou wel naar een evenement voor vrouwen willen, maar ik durf niet, want ik ben vroeger gepest.”


Say what?! Wat een bullshit!

Sorry voor mijn woorden, maar ik merk dat mijn hartslag hier echt van omhoog schiet.

Ik hoor deze uitspraken namelijk zó vaak.

Veel vrouwen voelen zich snel in een hokje gestopt.
Door anderen.
Door de maatschappij. 

Maar weet je wat ik vind? (Oeh en ik weet dat ik me nu op glad ijs begeef, maar ik ga het toch zeggen)

Ik vind dat door het blijven hangen in die slachtofferrol, zij zélf naar dat hokje lopen en daar zélf in gaan zitten. 

En weet je, ik herken het.
Vroeger dacht ik wel eens dat de hele wereld tegen me was.
God had mij gemaakt met een lichamelijke beperking, ik ben daar jarenlang mee gepest en tijdens sollicitaties werd ik om die reden keihard afgewezen.
Om iets waar ik niets aan kon doen!

Arme ik.
Vastgeroest in hokje ‘gehandicapt.’

Maar uit dat hokje ben ik inmiddels al een tijd geleden gestapt
En vorig jaar heb ik daar hele grote stappen in gezet.
Want ik besef me heel goed dat ik zélf verantwoordelijk voor mijn leven en ik ben de enige die mijn leven vorm kan geven zoals ik dat wil!

En ik ben niet de enige. Want…
Ik ken heel veel vrouwen die een druk gezin hebben én een succesvol bedrijf.

Ik ken heel veel vrouwen met een moeilijke jeugd, die nu het leven van hun dromen leiden (ken je het levensverhaal van Oprah al?).

Ik ken heel veel vrouwen die zich niet laten tegenhouden om hun unieke licht te laten schijnen, door zichzelf te vergelijken met andere vrouwen, omdát ze nu eenmaal vrouw zijn.

Jouw succes en geluk zijn niet afhankelijk van je man, je gezin, je lichamelijke ‘imperfecties’ of het feit dat je nu eenmaal bent geboren als vrouw!


Begrijp me goed:

Als jij bewust kiest voor een gezin en voor daar al je tijd en energie in stoppen: perfect, doen! Ik geloof dat moeder zijn één van de belangrijkste taken is in deze wereld.

Als jij alles overlegd met je man en jullie hebben afgesproken dat dat zo werkt in jullie relatie of huwelijk, top!

Als jij jezelf graag vergelijkt met anderen vrouwen en het vervolgens heerlijk vind om de rest van de dag onder een dekentje te zitten met een grote reep chocola en Netflix aan, terwijl je jezelf verteld dat je toch niet goed genoeg bent, prima!

Het is JOUW leven en jij bepaald hoe jij het invult. Daar heeft niemand wat over te zeggen.

Maar 1 tip wil ik je toch geven: gebruik het niet langer als excuus om niet je mooiste leven te leiden!

Maak die bewuste keuze voor je leven, wat die keuze ook is, en own it.

Pak je eigen verantwoording, stap uit je hokje en ‘stop playing smal!’

Want mooie, prachtige vrouw, als jij jezelf onvoorwaardelijk gaat omarmen en uit je hokje stapt, zul je in je kracht gaan staan en je prachtige, unieke licht laten schijnen! En daar word de wereld een mooiere plek van!



Levenslessen 2018 - Les 16: Vind erkenning in jezelf

Social media templates Slide 1_ voor quotes Slide 2_ voor foto's (82).jpg


Deze maand kijk ik nog even terug op 2018.

Nog nooit heb ik in 1 jaar zoveel levenslessen geleerd. 
Het was moeilijk.
Heftig.
Verdrietig.
Mooi.
Magisch.

Ik ben een heel ander mens dan ik in januari 2018 was en daar ben ik heel dankbaar voor.

Dus bedacht ik me: wat als ik die levenslessen nu met jullie ga delen?

Elke dag 1 levensles.
Vanaf a.s. maandag.
En dan de rest van de maand.
Tot en met 31 januari.
25 levenslessen.

Je hoeft je nergens in te schrijven, geen e-mail achter te laten.
Ik geef ze je.

Omdat ik jou zo gun dat je dit jaar je mooiste, meest lichte leven gaat leven.
Dat je gaat leven vanuit je essentie.
Dat jij je licht laat schitteren.

Elke dag ga ik je vertellen wat ik heb geleerd in 2018 en hoe dit inzicht mijn leven heeft beïnvloed.

Reis je met me mee langs mijn levenslessen van 2018?


Het is 13.00 uur en de workshop die ik had gevolgd was afgelopen. 
We zitten nog wat na te praten in de ruimte en ik hoor twee meiden zeggen dat ze naar het station moeten. “Hey Evelyn, jij moet ook weer naar het station toch?” vraagt de workshopleidster.

Ik merk dat de meiden dit horen en er niet op reageren, maar snel de deur uit lopen. 
Prima, denk ik.
M’n maag rommelde van de trek en ik wilde toch nog wat halen voordat ik weer terug naar huis zou rijden. 
Als ik de kleine supermarkt in loop, zie ik de meiden weer. 
Ik glimlach en net voordat ik ze vriendelijk wil groeten, zie ik dat één van de twee me recht in m’n ogen aankijkt en vervolgens haar hoofd afwend. 
Even sta ik vastgenageld aan de grond.
Voel ik me weer dat kleine, onzekere meisje dat buitengesloten werd.
Het raakt de pijn van vroeger. 
En ik voel verontwaardiging (‘seriously, gebeurd dit ook in de volwassen wereld? Door onderneemsters notabene?!’)

Het deed pijn.
Als een litteken die ineens weer word opengescheurd.
Maar voordat ik in die pijn zou blijven zwelgen,
was het alsof er ineens een wijze stem binnenin mij vroeg: “Maar Evelyn, wat wil JIJ eigenlijk?”
En ik vroeg me af: “wil ik eigenlijk wel bij die meiden ‘horen’”?
Het antwoord was een duidelijke nee.

Direct was alles weer helder.
En kon ik uit het gevoel van pijn stappen.

De afwijzing doet even pijn, maar raakt me niet meer tot in m’n ziel. 
De wonden van vroeger zijn mooie littekens geworden. 
Daar heb ik KEIHARD voor gewerkt en dat maakt me trots op mezelf.

Heb ik nooit meer erkenning nodig van buitenaf?
Ja, natuurlijk wel.
Ik ben mens en ik heb er zeker nog behoefte aan dat iemand zegt dat ik leuk, lief en goed bezig ben.

Maar het voelt niet meer als een levensbehoefte om bevestiging van buitenaf te krijgen dat ik het waard ben.
Want ik ben heel.
Ik ben thuis bij mezelf.
En dat geeft een ongelofelijk groot gevoel van vrijheid!

Hoe zit dat bij jou? Leef jij voor de bevestiging van anderen? Of kan je het jezelf geven? Wat is daarvoor nodig?