Ik liet me leiden door angst

Het is maart 2015, en business-bestie Petra en ik zitten bij een show van Lisa Portengen van Smart & Sexy.

Lisa praat, met een dosis humor, over liefde, angsten, dromen en verlangens, en creeërt zo een heerlijke sfeer van veiligheid en openheid. 

Vlak voordat de show afgelopen is, vraagt Lisa aan de zaal: “Wat heb jij nog te delen met de vrouwen hier in de zaal? Wat is jouw motto? Verhaal? Of tip?”

Ik, die me voorgenomen had nooit te gaan spreken met publiek, kreeg uit het niets de enorme drang om mijn hand omhoog te steken. 

Mijn boodschap, mijn verhaal, het voelt ineens te groot om niet te delen. 

Met ook nog eens een zwaar verkouden stem vertel ik hoe ik mijn beperking zag als een gruwel, hoe ik het wilde verbergen, en hoe de quote "If you're always trying to be normal, you will never know how amazing you can be" mijn leven heeft veranderd.

Met de gedachte dat vast niemand mij heeft verstaan, eindig ik mijn verhaal. 

Ik verwacht stilte. 

100 paar verbaasde ogen. 

En daarna een groot lachsalvo om dat rare meisje met die gekke stem

Maar er gebeurde iets anders: ik kreeg een mega groot applaus, hij was aangekomen!

Een dag later vertelde Lisa erover op haar facebookpagina en de reacties waren overweldigend! 

Waarom ik je vertel over een gebeurtenis op een avond die meer dan een jaar geleden plaatsvond? 

Omdat deze avond mijn leven veranderde. 

 

Tijdens deze avond voelde ik mijn missie, tot in het diepste van mijn ziel.

 

Maar ik was bang. 

En dus durfde ik het niet te erkennen.

 

Mijn stem is anders dan anders door mijn spasme. 

En deze stem was tijdens de basisschool en middelbare school het grote mikpunt van pesters. 

Eindeloos ben ik uitgelachen en nagepraat. 

 

En dus ontstond de overtuiging dat ik nooit voor publiek zou kunnen spreken.

Mijn stem is mijn grootste beperking.

Spreken in het openbaar is niet mijn ding toch?  

Bovendien, wat als die pesters van vroeger het zouden zien?

Wat als zij mij weer uit zouden gaan lachen? Of napraten?

 

En dus kon wat ik voelde die avond niet waar zijn.

Zoiets engs als spreken en inspireren in het openbaar kan niet mijn missie zijn.

Daar overtuigde ik mezelf van.

 

Ik rende zijpaden in. 

Ik keek naar wat andere ondernemers deden, wat hun dromen waren,

en overtuigde mezelf dat ik dat ook wilde. 

 

Zo hoefde ik tenminste mijn grootste angst niet onder ogen te zien.

 

De ommekeer kwam toen ik op Facebook de vraag las: “waar sta jij over 1 jaar?” 

Een ogenschijnlijk simpele vraag, maar ik raakte er totaal van in paniek.

Want ineens borrelde de diepe waarheid naar boven: ik zit niet op de goede weg. 

 

Die dromen die ik heb, zijn niet mijn dromen.

Het zijn de dromen van anderen.

 

Ik, degene die altijd riep dat je je eigen pad moet volgen, 

liep keurig het op het pad die niet van mij was. 

Nadat dit besef doorgedrongen was, voelde ik me zó verdrietig.

Ik heb gehuild

Wakker gelegen

en voelde me intens verloren.

Hoe kan ik nu niet weten wat ik wil, wat mijn dromen zijn?


En…als ik het zelf al niet weet, hoe kan ik anderen dan helpen bij het vinden van hun dromen & missie?

 

Maar zoals ik laatst las:


“ Sometimes you’ve got to fail at something, 

to be better at it” 

 

Op precies het goede moment kwam, door een wondertje, de workshop van Blauwprint op mijn pad. 

We kregen allemaal ons eigen zandbakje en op tafel stonden gigantisch veel playmobile poppetjes en figuurtjes op tafel. Maar ook veertjes, vlaggetjes, parels, noem maar op. 

We kregen de opdracht om in ons eigen zandbakje uit te beelden hoe ons bedrijf er op dit moment uit ziet. 

Het eindresultaat was confronterend.

Ik besefte dat mijn vermoeidheid in mijn bedrijf overheerste en dat dit met vooral kwam omdat ik op het verkeerde pad zat.

Omdat ik andermans dromen volgde.

Deze boodschap kwam al een paar weken op verschillende manieren binnen, dus het kon niet missen.

 

De 2e opdracht was om uit te beelden hoe ons bedrijf er uit zou zien over een jaar, 2 jaar of 5 jaar.

En terwijl ik bezig was met het vullen van mijn zandbakje werd het helemaal duidelijk.

Ik mag “zijn”, gewoon zoals ik ben. 

 

Had ik bij de show van Lisa vorig jaar al niet geleerd en gezien dat ik het meeste impact heb als ik gewoon mezelf ben? 

En is dat ook niet wat mensen om me heen telkens weer bevestigen? 

 

Sinds deze workshop voel ik me rustig en krachtig.

Ik heb de touwtjes van mijn eigen leven weer in handen.

Niet pesters van vroeger.

Niet mijn angsten.

Niet het geluid van mijn stem.

Het leven overkomt mij niet, ik design mijn leven.

Ik mag mijn licht laten schijnen op míjn manier. 

 

De eerste stappen naar spreken in het openbaar zijn gezet. Op naar MIJN droomleven!  

 

Can’t wait :) 

 

Liefs, Evelyn