De kracht van loslaten

loslaten.jpg

Een paar jaar geleden vroeg ik aan de mensen om me heen of zij 3 kwaliteiten van mij wilde benoemen. 

Verreweg de meeste mensen benoemde  ‘doorzettingsvermogen’ als mijn nummer 1 kwaliteit.

Het definieerde zo’n beetje wie ik was.

En dat klopt ook.

Het begon al bij mijn geboorte. 

Ik moest 3x opnieuw gereanimeerd worden omdat ik stopte met ademen en mijn ouders moesten van de artsen wachten met het sturen van geboortekaartjes omdat het nog allerminst zeker was of ik het ging redden.

Maar ik redde het. 

Een vechtertje noemde ze me.

 

Toen ik wat ouder werd, bleek het toch wel erg lastig voor mij te zijn om te gaan lopen. 

Waar kindjes van mijn leeftijd al lang vrolijk rondhuppelde, zat ik rustig in de kinderwagen.

Maar die kinderwagen begon toch wel een beetje klein te worden zo onderhand.

Net toen mijn ouders op het punt stonden een rolstoel te bestellen, begon ik te lopen.

Wiebelig, met mijn handjes in de lucht om mijn evenwicht te houden, maar ik liep.

 

Vanaf ongeveer groep 6 van de basisschool had ik maar 1 doel: ik wilde doorleren en daarvoor moest ik minstens niveau MAVO halen. 

Omdat ik mijn CITO-toets niet goed had gemaakt, moest ik van de decaan van mijn middelbare school beginnen op laag niveau, want hij dacht niet dat ik MAVO-niveau aan kon. 

Binnen een half jaar zat ik op de MAVO, haalde uitstekende cijfers en slaagde uiteindelijk met vlag en wimpel. 
 

Ook later tijdens sollicitaties voor mijn stages en banen, waar ik soms zulke nare opmerkingen kreeg over mijn beperkingen, liet ik me niet uit het veld slaan.

Ik ging door, net zo lang tot ik een baan kreeg waar ik het naar mijn zin had.

En het ondernemerschap…tja, zoals alle ondernemers zullen beamen bestaat het ondernemerschap aan één aaneenschakeling van momenten van doorzetten.

 

Doorzettingsvermogen heeft mij zo ontzettend ver gebracht in dit leven.

Het heeft ervoor gezorgd dat ik sta waar ik sta in het leven en in mijn onderneming. 

En daar ben ik heel dankbaar voor en trots op.

 

Maar de eigenschap doorzettingsvermogen heeft ook een keerzijde. 

Mijn brein heeft opgeslagen dat doorzetten mij ver brengt in het leven en het dus áltijd een goed idee is. 

Maar, alles waar ‘te veel’ voor staat is niet goed zeggen ze wel eens. 

En ik heb ontdekt dat die uitspraak hierin waar is.

 

Want het is een patroon dat niet in alle situaties dienend is. 

Soms is het veel beter en gezonder om los te laten. 

 

Want altijd doorzetten op wilskracht, 

ook als het eigenlijk geen zin meer heeft, 

geeft stress en is doodvermoeiend. 

 

Ik heb ontdekt dat leven vanuit mijn hart, intuïtie en flow een moeiteloos leven is.

Het is het leven dat ik wil leiden.

Waar ik naar verlang. 

 

Om te kiezen voor loslaten is moed nodig.

Veel moed. 

En vertrouwen.

 

Natuurlijk zal ik altijd een stukje doorzettingsvermogen houden. 

Gelukkig maar, want ik wil mijn dromen waarmaken!

 

 Maar ik wil niet langer automatisch op de weg van de meeste weerstand wandelen.

 

Ik wil in verbinding blijven met mijn intuïtie.

Op zoek blijven naar de weg van mijn hart.
Waar dat is?

Ik moet vaak denken aan de uitspraak van Danielle Laporte:

 

The light choice is the right choice. Don’t say yes until it feels … light.

 

Je kan mij vinden waar het licht voelt. Heerlijk!

Op zoek naar mijn levenstempo

2019-03-23_0001.jpg

 

“Kost jou dit nu energie?”

 

Ik liep met mijn klant in het bos op een onverhard pad om daar mooie foto’s van haar te maken en dacht even na over deze vraag. 

“Ja” zei ik. “Eigenlijk best veel. Door zuurstoftekort tijdens de geboorte zijn mijn kleine hersenen licht beschadigd en die zorgen voor evenwicht. Mijn lijf is dus op dit moment aan het werk om te zorgen dat ik rechtop blijf staan.”

“Op welke manieren heb je nog meer last van je lijf?” vroeg ze.

Ik voelde weerstand om te antwoorden. Het laatste wat ik wil is klagen.

“Je klaagt niet, je vertelt objectief hoe het zit, omdat ik er om vraag.” 

“Oké” zei ik. “De waarheid is dat hypermobiliteit en spasme een heel ongelukkige combinatie is. Mijn spasme zorgt voor uitschieters en maakt mijn lijf onberekenbaar. Hypermobiliteit zorgt ervoor dat mijn gewichten los(ser) in hun kom zitten. Mijn lijf is dus de hele dag bezig om alles op z’n plaats te houden. 

Mijn klant was even stil.
“Dus eigenlijk is je lichaam elke dag onbewust keihard aan het werk” zei ze.

 

BAM. Zo, die kwam binnen. 

 

Ik besefte dat ik mijn lijf hier eigenlijk nooit de erkenning voor geef die het verdient. 

Sterker nog, als het moe is, zonder een voor mij duidelijke reden, dan word ik gefrustreerd. 

 

5 jaar geleden ben ik mijn onderneming begonnen met een verlangen. 

Ik denk hét verlangen dan 95% van alle mensen die voor zichzelf beginnen hebben: vrijheid.

 

Vrijheid om mijn tijd zelf in te kunnen delen.

Vrijheid om rekening te houden met de beperkingen van mijn lijf. 

Vrijheid om te kunnen rusten wanneer ik dat nodig heb.

 

Maar om heel eerlijk te zijn, voel ik die vrijheid al heel lang niet meer. 

 

Begrijp me goed:

Ik hou enorm van wat ik doe!

Ik hou van creatief bezig mogen zijn voor mijn werk.

Ik hou van het reizen door heel Nederland en op de mooiste plekjes komen voor een fotosessie

Ik hou van samenwerken met de leukste vrouwelijke ondernemers, met wie het elke keer weer zó gezellig is en zo leuk klikt.

Maar het tempo waarop dat gebeurt past niet helemaal bij mij.

ik moet van mezelf alles doen wat andere ondernemers ook doen.

Druk zijn met opdrachten.

Veel aanwezig zijn op social media.

Vaak naar meetings en evenementen.

Jezelf laten zien, zichtbaar zijn, nieuwe diensten lanceren, knallen!

Want dat is toch dé weg naar succes?


Maar….wil ik eigenlijk wel op die manier succes?

Ik ben, door alle ruis op social media, (koop dit, volg mij! Dán ga je succes krijgen met je bedrijf, dán ga je tonnen omzetten, dan wordt je gelukkig!) totaal uit het oog verloren wat het oorspronkelijke doel was om te beginnen met Onbeperkt Puur.

Én, nog belangrijker, wat eigenlijk míjn dromen zijn en míjn definitie van succes. 

En ik ben al helemaal uit het oog verloren wat mijn lijf eigenlijk nodig heeft.

Tot een vriendin mij vorige week vroeg: “hoe gaat het écht met je?” 

En ik niet anders toe kon geven dan: ik ben zó moe en ik verlang zo naar mijn eigen levenstempo.

Al een tijdje voel ik een sterk verlangen om een blogserie te maken over minimaliseren. 

Minder spullen.
Minder moeten.
Minder taken.
Meer zijn.
Een eenvoudig leven.

Mijn innerlijke criticus vindt daar van alles van. (Dat is niet waar je bedrijf om draait, FOCUS!)

Maar ik ben vastbesloten.
Ik wil niet alleen Onbeperkt Puur fotograferen
Ik wil Onbeperkt Puur leven. 

Hoe ik dat vorm ga geven?
Ik heb nog geen idee. 

Feit is wel dat dit levenstempo niet de mijne is.

Ik mag andere keuzes gaan maken.

Op zoek naar míjn pad, míjn definitie van succes.

Natuurlijk wil ik financiële vrijheid,
maar mijn uitdaging ligt niet in het meer geld verdienen.
Meer spullen verwerven.
Een groter huis kopen.
Mijn uitdaging ligt in het tevreden zijn met minder.
Het omarmen van imperfectie.
Goed is goed genoeg.

Heb jij je eigen levenstempo al gevonden?
Doe jij echt waar je blij van wordt?
En doe je dat op jouw eigen tempo?
Of ga je stiekem toch mee met wat anderen van jou verwachten?
Wat jij van jezelf verwacht?

Verlang je ook naar je eigen levenstempo? Jouw eigen definitie van succes en geluk?

Ik ga op onderzoek uit naar de mijne en mijn inzichten delen met jou.

Lees je mee?